06-01-07 Vicieuze Cirkel

Ik zet Dennis af bij de ZuidTangent. De grote, rode bus, waarmee iedereen altijd netjes op tijd komt op zijn of haar werk. Voor het stoplicht sta ik, mijn knipperlicht keurig aan. Ik kijk naar het asfalt. Het asfalt dat is betaald door mijn belastinggeld, met het geld dat ik verdien door eroverheen te rijden. Wat is dat toch voor vicieuze cirkel? Ik moet naar mijn werk, daar heb ik een auto voor nodig. Voor die auto moet ik belasting betalen, en alsof het nog niet erg genoeg is, ook het geld dat ik verdien, wordt netjes gehalveerd (gevoelsmatig dan).
Daar worden dan weer de faciliteiten mee gebouwd, die mij netjes naar het werk kunnen brengen. Ik volg het soms allemaal niet meer.

Dan maar mijn lieve vriendin bellen. Op de een of andere manier haalt haar stem me altijd weer uit de dagelijkse sleur en kom ik weer met twee beentjes op de grond. Of liever gezegd, juist van de grond, want ze geeft me vleugels.
"Dit is de voicemail van..."
"Pfff... kutwijf." Denk ik een fractie van een seconde, waarna ik besef dat ze natuurlijk net 26 uur in een auto heeft gezeten vanuit Marokko en nu hoogstwaarschijnlijk ligt te slapen. Ik trek mijn gedachte terug en parkeer de auto bij mijn slooppand. Het pand dat allang gesloopt had moeten zijn, maar waar ik nu al anderhalf jaar loop te emmeren met buren die mijn taal niet spreken.
Kutallochtonen mag ik het niet noemen, want dat zijn ik en mijn vriendin ook. Rotturken dan? Ja, dat is beter. Wij classificeren beiden duidelijk niet als zijnde Rotturk.

Tijd om naar bed te gaan, m'n ogen hangen over het toetsenbord.