Het is even geleden dat ik schreef op mijn blog. Een verhuizing, twee sterfgevallen en drukte op mijn werk weerhielden mij ervan om er eens lekker voor te gaan zitten.
Door de stress ben ik een kilo of 5 a 6 kwijtgeraakt, maar ik ben gelukkig sinds 3 weken weer voluit bezig. Geen smoesjes meer en de dagen dat ik 'geen zin' heb, maak ik zin. Ik weeg nu 80 kilo, beduidend minder dan eerst, maar in de spiegel is het haast niet te zien. Gelukkig maar!
Heb ondertussen ook wat research gedaan naar mijn zelfbeeld. Ik vind mezelf mager en hoe groter ik word, hoe magerder ik me vind lijkt het soms wel. Ik vergelijk mezelf altijd met andere kerels en zodra ik iemand zie die groter is dan ik, ren ik als een idioot naar de sportschool om spierhypertrofie te veroorzaken. Groeien zul je!
Elke spiegel die ik tegenkom moet keihard werken om mij van m'n beste kant te laten zien en zodra ook maar iemand vraagt: "Zo hey..." Terwijl hij/zij aan mijn armen voelt, "Train jij?", wimpel ik het af met een simpel: "Ja, maar heb nog een lange weg te gaan hoor!"
Het heet 'muscular dysmorphic disorder'. Check deze pagina maar even: http://www.anred.com/musdys.html
En weet je wat het gekke is? Het interesseert me gewoon geen reet, ik vind het niet erg dat ik het heb, ik ben er zelfs blij mee, want het drijft me tot het uiterste! Elke training weer pak ik die gewichten op alsof het m'n laatste keer is. Als ik de juiste genen had gehad, was ik allang 100 kilo, maar dat mag de pret niet drukken, ik ga gewoon door tot het bittere eind...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten