Mijn flat heeft een afgesloten portiek. Met keurig opelkaargestapelde-en-naastelkaargeplaatste postbusjes. De nummers lijken allemaal door elkaar te lopen, maar als je goed kijkt, zit er een bepaald ritme in. I pity the mailman.
Zijn taak is het om je het nieuws te brengen. Of het nu goed of slecht nieuws is, hij stopt het in je postbus alsof het een lieve lust is.
Soms is m'n post gevouwen of licht gekreukeld. Ik vraag me dan af of de postbode misschien aan het einde van z'n ronde was, of dat hij voordat hij bij mijn portiek kwam voor de zoveelste keer bijna beroofd was.
Een postbode beroven, dat doe je toch niet? Basiskennis: Postbodes verdienen geen moer. En daarnaast, de post die ze bij zich hebben WIL je toch niet eens hebben? Vooral mijn post niet. Vandaag zat er zelfs een persoonlijke favoriet tussen: Intrum Justitia.
Of ik even binnen 5 dagen iets wil betalen voor een bedrijf dat al 3 jaar geen ADSL meer levert aan mijn adres. Natuurlijk wil ik dat, zal ik ook meteen lukraak geld overmaken naar willekeurige rekeningnummers in Uganda? Makes more sense.
Ik denk dat er dan vast wel een rekeningnummer bij zit van een lief geitenhoedertje zonder armen en zonder benen. Die zich blazend door een pijpje door de savanne manoevreert en de leeuwen van zich afhoudt middels een aan elkaar geknoopt stuk antenne.
Goh, wat zou ik me goed voelen als ik dat jongetje kon verblijden met 15 euro. Maar dat kan niet. Hoe vaak lees je tegenwoordig dat het goede-doelen-geld niet bij de juiste mensen terecht komt? Dat die 5 peperdure ambulances die naar Zaire gestuurd waren, nu worden gebruikt om het land mee om te ploegen? Hell no, mijn geld blijft in mijn zak.
Ik was net klaar met trainen toen ik mijn lievelingsbuurman zag. Hij stapte uit zijn aan alle kanten ingedeukte auto en liep langs de bijzonder gegroepeerde postbussen. Hij lijkt op een lief geitenhoedertje van 1.65m lang en 50 kilo zwaar.
We wachten samen bij de lift en hij lacht zoals altijd al zijn 32 tanden bloot. Ik weet dat hij weinig nederlands spreekt, dus ik hou het gesprekje simpel. We praten over het weer en klagen over het feit dat de lift weer zo traag is. Hij klaagt zelfs met een glimlach.
Na 5 minuten houden we het voor gezien en besluiten de trap te nemen. Ik merk dat hij zelfs beleefd is tegen de traptreden. Hij zet zijn maatje 39 voorzichtjes neer, om maar zo min mogelijk lawaai te veroorzaken. Ik betrap mezelf dat ik naar zijn kont zit te kijken, omdat er iets op glimt. Het is een logo met 3 letters...
TNT.
Mijn held.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten