De bekleding doet z'n best om de geur van leer door mijn neusvleugels te persen, de motor gromt zachtjes en ik probeer een zitpositie te vinden waar ik de komende 12 uur niet meer uit hoef te komen. We halen iemand op aan de grens bij Duitsland en met z'n vieren begint de reis naar de geitjes, stoomtreintjes en immens hoge bergtoppen met namen, waarvan een de naam van mijn familie draagt.
Zwitserland, het land waar elke man thuis naast zijn door de overheid verstrekte machinegeweer slaapt. Het land waar in elke flat een atoomkelder is gebouwd en alle bruggen met explosieven zijn beladen om invasies direct in de kiem te smoren. Het land waar slechts eenmaal per jaar belasting wordt betaald en je voor een kilo kipfilet omgerekend 14 euro kwijt bent. Het land waar geen dikke mensen zijn en het normaal is om voor zelfs de kleinste wetsvoorstellen een referendum in de bus te krijgen. Uberdemocratisch, uberconservatief. Waarom iets repareren dat niet kapot is?
Ik sta in een vierkant kistje. Het is hooguit 2 meter breed en 4 meter lang, met glas aan alle kanten. Ik hang 70 meter boven de boomtoppen en stijg met 2,4 meter per seconde zoals de besnorde kabelbaanmeneer me weet te vertellen. Er staat een man bij me met vrouwenlaarzen aan, ik lach erom en vraag me af hoe de reddingswerkers raar zullen staan te kijken als ze na het neerstorten van het vierkante kistje alleen afgerukte lichaamsdelen zullen vinden van drie mannen... en twee vrouwenlaarzen. "De K-Swiss zijn van mij!" zal ik vanaf de hemelpoort roepen.
We gaan naar het chalet op 1750 meter hoogte... het sneeuwt! Die ansichtkaarten met witte bergtoppen zijn dus geen optisch bedrog of een door de mens gecreeerd landschap. Omhoog met een board aan m'n voeten, omlaag met een steeds blauwer wordende kont. Wakker worden met het gevoel dat je ergens bent ontmaagd waar je dat niet had willen worden en toch weer op die plank kruipen. In het liftje omhoog snel een snicker, omlaag erachter komen dat je je telefoon bent vergeten! Dat ene meisje zou nog smsen...
Je gezicht wil eraf vallen door de ernstige verbranding, de bloeduitstorting op je linkerbil herinnert je eraan dat normaal zitten ooit toch wel heel lekker was, je ogen tranen en je benen zijn op sommige plekken kaal, maar bamisoep, jus d'orange, dikke plakken brood, pasta en het drinken met je vader houden je op de been. Laat in de middag zit ik zonder shirtje op de veranda in het zonnetje, met een biertje in de hand, te praten, te zwijgen, te lachen en te genieten...
Wat een vakantie!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten