07-06-08 Het CWI

“Goedemiddag, ik ben op zoek naar een nieuwe baan.”
“Oh, wat goed dat u even binnenkomt. In welke bedrijfstak heeft u ervaring?”
“Ik heb lange tijd als administratief medewerkster gewerkt en als gastvrouw in een restaurant.”
“Is dat even toevallig, laat ik nu net een hele leuke vacature voor u hebben!”
“Echt? Vertel eens.”
“Het escortbureau He & She in Groningen zoekt nog telefonistes en prostituees. Is dat niet wat voor u?”
“Nou, het is niet direct wat ik in gedachten had.”
“Tja, het is nu de derde baan die wij u aanbieden. Als u dit niet aanneemt, moeten wij het melden bij het UWV, waardoor u uw uitkering kwijt kunt raken.”

Het zou je maar overkomen. Je moeder gaat na 18 jaar kinderen opvoeden terug de grote mensenwereld in. Ze gaat weer ‘an die Arbeit’. Vol goede moed trekt ze haar mooie schoentjes en mantelpakje aan en stift haar lippen nog snel voordat ze de auto verlaat. Voor de ingang van het CWI staat ze nog even stil om wat van de vacatures door te lezen. Het aanbod van vacatures is zo divers dat ze besluit om iets totaal anders te gaan doen. Iets totaal nieuws. Lekker weer d’r eigen geld verdienen, zonder afhankelijk te zijn van manlief, van wie ze altijd moet horen “Heb je het echt nodig?”, als ze iets leuks wil kopen.

En dan is er een ambtenaar van het arbeidsbureau die met een kop vol schaamte de vacature van prostituee moet voorleggen aan je moeder.

Raar verhaal? Als het aan escortbureau He & She in Groningen ligt niet. Ze denken er zelfs over om stappen te nemen tegen het CWI, omdat ze zich gediscrimineerd voelen.
De eigenaar van het escortbureau, de heer te Boekhorst, zegt: “Ik run een volkomen legaal bedrijf met alle benodigde vergunningen en betaal gewoon belasting als ieder ander, waarom zou ik als werkgever dan geen dan geen gebruik kunnen maken van de diensten van het CWI? Ik wil me heel graag aan de nieuwe prostitutiewetgeving houden, maar dan moet ik wel medewerking van de overheid ontvangen.”

Gek genoeg vind ik dat hij ergens nog gelijk heeft ook.