09-06-08 HALT

Alexander heette hij, de man die me begeleidde toen ik zo stom was geweest om bij bureau HALT terecht te komen. Het was eigenlijk best een aardige vent, deed niet uit de hoogte en had overduidelijk ervaring met jonge, stoere jochies, zoals ik.
Hij had een vrolijke kop, donkere krullen en een iets te klein brilletje. Zijn kleding was een mix tussen Bristol en en een zeilschooloutfit en z'n pijpen sloten net niet aan op z'n schoenen.

Het was het begin van de winter. Ik had mooie, lederen, gevoerde handschoenen van m'n moeder gekregen. Met de fiets ging ik allang niet meer naar de stad en deed m'n handschoenen graag uit in de bus en legde ze dan op m'n schoot.
Na weer zo'n fijne spijbeldag stapte ik de bus uit en merkte dat ik nog maar een handschoen had. Achter de bus aan rennen was iets waar ik mezelf te goed voor voelde en ik liep dus op m'n gemak richting het winkelcentrum Paddepoel.
Ik wist waar mijn moeder de handschoenen had gehaald en bij binnenkomst van de Hema keek ik direct of er dode hoeken waren voor de camera's. Het duurde niet lang voor ik de handschoenen had gevonden: 29 gulden. Ik rekende na. Ik had nog maar 70 gulden voor het weekend en die wilde ik uiteraard niet spenderen aan twee stukjes dode koe. In een vloeiende beweging verwijderde ik de beveiligingsstrip en verdwenen de handschoenen in de zakken van m'n jas.

Ik bleef nog even staan bij de Hema-worsten en twijfelde of ik m'n moeder zou trakteren, maar liep toch door naar de uitgang. Eenmaal buiten voelde ik een hand op m'n schouder. Ik keek achterom en voor ik het wist had hij ook mijn arm beet. In een flits besefte ik dat het een beveiliger was die me blijkbaar op heterdaad had betrapt.
Ik rukte me los en zette het op een lopen. Even verderop dacht een jonge vent dat hij de beveiliger kon helpen door me tegen te houden. Ik heb hem nooit mijn excuses aan kunnen bieden voor z'n pijnlijke kaak.

Winkelcentrum Paddepoel heeft net als vele winkelcentra schuifdeuren die openen en sluiten door middel van sensoren. Laat die sensor mij nu net op dat moment niet registreren. Ik voel die knie weer in mijn nek als ik eraan terugdenk.

Met Alexander kon ik wel lachen om het verhaal, maar toen ik eenmaal die prikker in m’n hand had op de parkeerplaats van het winkelcentrum stond het huilen me naderbij dan het lachen. Al je vrienden en kennissen lopen langs. Ook die leuke meiden. Een oranje hesje staat me NIET goed kan ik je vertellen.

Bureau HALT heeft volgens onderzoekers nu z'n beste tijd gehad. Het schijnt averechts te werken bij criminele jongeren en bij de jongeren die nog wel te redden zijn is het schrik-effect te laag. Uit onderzoek is gebleken dat oom agent nog steeds meer indruk maakt dan twee dagen papiertjes prikken. Ergens kan ik dit wel begrijpen, maar waarom is schrikken beter dan schamen?
Een nachtje cel, weet ik uit ervaring, maakt minder indruk dan een dag schoffelen met een oranje hesje, terwijl al je bekenden je uitlachen.
De Utrechtse hoogleraar Jeugdrechtspleging Ido Weijers vindt het treurig dat deze 'schrikbarende inefficientie' van HALT-hulp geweldig veel geld kost van Rijk en gemeenten en dus ten koste gaat van de intensieve bemoeienis met kinderen waarmee echt iets aan de hand is. Zijn conclusie is snoeihard: "bij de echt ernstige gevallen werkt Halt averechts en komen we voortdurend handen, geld en opvangmogelijkheden tekort."

Laat meneer Weijers zelf maar ’s een dagje papiertjes prikken in zijn dorpje Wassenaar, waar de BMW’s en Mercedessen van zijn plaatsgenoten af en aan rijden.
Eens zien hoe hij er dan over denkt…