Ik probeerde mijn ogen uit alle macht open te persen toen Laila me 's ochtends wat wilde laten zien. Het was een kaartje dat ze zelf had gemaakt. "Succes" stond erop, met aan de binnenkant het woord "Vader".
Toen haalde ze een wit, plastic staafje tevoorschijn die ze me liet zien.
Een plusje.
Ik zat meteen rechtop. Toen onze blikken elkaar raakten, juichten onze ogen elkaar toe... We worden papa en mama.
Dit was nu zes weken geleden. Een tijdlang hebben we het goede nieuws voor onszelf gehouden, maar nu kan ik het wel van de daken schreeuwen. We worden gezegend met een kind: een mengelmoes van Argentijns, Marrokkaans, Indisch en Nederlands bloed. Een kleine donderstraal dat ons nodig gaat hebben. Dat ons in de spiegel laat kijken en het uiterste van ons geduld gaat vergen (als het op mij lijkt).
Ik word vader. Ik word vader. Ik word vader. Ik moet het bijna als een soort tantra voor me uit 'hummen', wil ik het zelf uiteindelijk geloven. Het woord baby is nu opeens ook een verzamelnaam geworden voor alles wat daarbij komt kijken: De leuke zwangerschapsverschijnselen, de minder leuke zwangerschapsverschijnselen (oh god), de plotselinge deadline (nog 6,5 maand te gaan!) en uiteraard de daarbij behorende financiele stress/onzekerheid.
Eng? Nee, eerder spannend. Wij gaan een hele mooie toekomst tegemoet.
