woensdag, oktober 22, 2008

22-10-08 10 Vingers en 10 Tenen !!!

De gynaecologe zegt dat de gel koud aanvoelt, maar Laila vertrekt geen spier. Drie seconden later zie ik mijn zoon. Of dochter. Ik grijns van oor tot oor als ik dat grote hoofd zie met die 4 sliertjes aan het lichaampje.
Laila lacht nu ook, d'r baarmoeder schokt en het kindje wordt heen en weer geschud. Daar moeten we nog harder om lachen.

Na een halve minuut begint het te bewegen! "Kijk, hij zwaait." zegt de gynaecologe. Ik kan mijn ogen niet geloven. Daar, in die buik van de liefde van m'n leven zit die andere liefde van m'n leven. Twee in een! Gelukkiger kan je een vent niet krijgen...



woensdag, oktober 15, 2008

15-10-08 Ik word vader

Ik probeerde mijn ogen uit alle macht open te persen toen Laila me 's ochtends wat wilde laten zien. Het was een kaartje dat ze zelf had gemaakt. "Succes" stond erop, met aan de binnenkant het woord "Vader".
Toen haalde ze een wit, plastic staafje tevoorschijn die ze me liet zien.

Een plusje.

Ik zat meteen rechtop. Toen onze blikken elkaar raakten, juichten onze ogen elkaar toe... We worden papa en mama.

Dit was nu zes weken geleden. Een tijdlang hebben we het goede nieuws voor onszelf gehouden, maar nu kan ik het wel van de daken schreeuwen. We worden gezegend met een kind: een mengelmoes van Argentijns, Marrokkaans, Indisch en Nederlands bloed. Een kleine donderstraal dat ons nodig gaat hebben. Dat ons in de spiegel laat kijken en het uiterste van ons geduld gaat vergen (als het op mij lijkt).

Ik word vader. Ik word vader. Ik word vader. Ik moet het bijna als een soort tantra voor me uit 'hummen', wil ik het zelf uiteindelijk geloven. Het woord baby is nu opeens ook een verzamelnaam geworden voor alles wat daarbij komt kijken: De leuke zwangerschapsverschijnselen, de minder leuke zwangerschapsverschijnselen (oh god), de plotselinge deadline (nog 6,5 maand te gaan!) en uiteraard de daarbij behorende financiele stress/onzekerheid.

Eng? Nee, eerder spannend. Wij gaan een hele mooie toekomst tegemoet.

maandag, juni 09, 2008

09-06-08 HALT

Alexander heette hij, de man die me begeleidde toen ik zo stom was geweest om bij bureau HALT terecht te komen. Het was eigenlijk best een aardige vent, deed niet uit de hoogte en had overduidelijk ervaring met jonge, stoere jochies, zoals ik.
Hij had een vrolijke kop, donkere krullen en een iets te klein brilletje. Zijn kleding was een mix tussen Bristol en en een zeilschooloutfit en z'n pijpen sloten net niet aan op z'n schoenen.

Het was het begin van de winter. Ik had mooie, lederen, gevoerde handschoenen van m'n moeder gekregen. Met de fiets ging ik allang niet meer naar de stad en deed m'n handschoenen graag uit in de bus en legde ze dan op m'n schoot.
Na weer zo'n fijne spijbeldag stapte ik de bus uit en merkte dat ik nog maar een handschoen had. Achter de bus aan rennen was iets waar ik mezelf te goed voor voelde en ik liep dus op m'n gemak richting het winkelcentrum Paddepoel.
Ik wist waar mijn moeder de handschoenen had gehaald en bij binnenkomst van de Hema keek ik direct of er dode hoeken waren voor de camera's. Het duurde niet lang voor ik de handschoenen had gevonden: 29 gulden. Ik rekende na. Ik had nog maar 70 gulden voor het weekend en die wilde ik uiteraard niet spenderen aan twee stukjes dode koe. In een vloeiende beweging verwijderde ik de beveiligingsstrip en verdwenen de handschoenen in de zakken van m'n jas.

Ik bleef nog even staan bij de Hema-worsten en twijfelde of ik m'n moeder zou trakteren, maar liep toch door naar de uitgang. Eenmaal buiten voelde ik een hand op m'n schouder. Ik keek achterom en voor ik het wist had hij ook mijn arm beet. In een flits besefte ik dat het een beveiliger was die me blijkbaar op heterdaad had betrapt.
Ik rukte me los en zette het op een lopen. Even verderop dacht een jonge vent dat hij de beveiliger kon helpen door me tegen te houden. Ik heb hem nooit mijn excuses aan kunnen bieden voor z'n pijnlijke kaak.

Winkelcentrum Paddepoel heeft net als vele winkelcentra schuifdeuren die openen en sluiten door middel van sensoren. Laat die sensor mij nu net op dat moment niet registreren. Ik voel die knie weer in mijn nek als ik eraan terugdenk.

Met Alexander kon ik wel lachen om het verhaal, maar toen ik eenmaal die prikker in m’n hand had op de parkeerplaats van het winkelcentrum stond het huilen me naderbij dan het lachen. Al je vrienden en kennissen lopen langs. Ook die leuke meiden. Een oranje hesje staat me NIET goed kan ik je vertellen.

Bureau HALT heeft volgens onderzoekers nu z'n beste tijd gehad. Het schijnt averechts te werken bij criminele jongeren en bij de jongeren die nog wel te redden zijn is het schrik-effect te laag. Uit onderzoek is gebleken dat oom agent nog steeds meer indruk maakt dan twee dagen papiertjes prikken. Ergens kan ik dit wel begrijpen, maar waarom is schrikken beter dan schamen?
Een nachtje cel, weet ik uit ervaring, maakt minder indruk dan een dag schoffelen met een oranje hesje, terwijl al je bekenden je uitlachen.
De Utrechtse hoogleraar Jeugdrechtspleging Ido Weijers vindt het treurig dat deze 'schrikbarende inefficientie' van HALT-hulp geweldig veel geld kost van Rijk en gemeenten en dus ten koste gaat van de intensieve bemoeienis met kinderen waarmee echt iets aan de hand is. Zijn conclusie is snoeihard: "bij de echt ernstige gevallen werkt Halt averechts en komen we voortdurend handen, geld en opvangmogelijkheden tekort."

Laat meneer Weijers zelf maar ’s een dagje papiertjes prikken in zijn dorpje Wassenaar, waar de BMW’s en Mercedessen van zijn plaatsgenoten af en aan rijden.
Eens zien hoe hij er dan over denkt…

zaterdag, juni 07, 2008

07-06-08 Het CWI

“Goedemiddag, ik ben op zoek naar een nieuwe baan.”
“Oh, wat goed dat u even binnenkomt. In welke bedrijfstak heeft u ervaring?”
“Ik heb lange tijd als administratief medewerkster gewerkt en als gastvrouw in een restaurant.”
“Is dat even toevallig, laat ik nu net een hele leuke vacature voor u hebben!”
“Echt? Vertel eens.”
“Het escortbureau He & She in Groningen zoekt nog telefonistes en prostituees. Is dat niet wat voor u?”
“Nou, het is niet direct wat ik in gedachten had.”
“Tja, het is nu de derde baan die wij u aanbieden. Als u dit niet aanneemt, moeten wij het melden bij het UWV, waardoor u uw uitkering kwijt kunt raken.”

Het zou je maar overkomen. Je moeder gaat na 18 jaar kinderen opvoeden terug de grote mensenwereld in. Ze gaat weer ‘an die Arbeit’. Vol goede moed trekt ze haar mooie schoentjes en mantelpakje aan en stift haar lippen nog snel voordat ze de auto verlaat. Voor de ingang van het CWI staat ze nog even stil om wat van de vacatures door te lezen. Het aanbod van vacatures is zo divers dat ze besluit om iets totaal anders te gaan doen. Iets totaal nieuws. Lekker weer d’r eigen geld verdienen, zonder afhankelijk te zijn van manlief, van wie ze altijd moet horen “Heb je het echt nodig?”, als ze iets leuks wil kopen.

En dan is er een ambtenaar van het arbeidsbureau die met een kop vol schaamte de vacature van prostituee moet voorleggen aan je moeder.

Raar verhaal? Als het aan escortbureau He & She in Groningen ligt niet. Ze denken er zelfs over om stappen te nemen tegen het CWI, omdat ze zich gediscrimineerd voelen.
De eigenaar van het escortbureau, de heer te Boekhorst, zegt: “Ik run een volkomen legaal bedrijf met alle benodigde vergunningen en betaal gewoon belasting als ieder ander, waarom zou ik als werkgever dan geen dan geen gebruik kunnen maken van de diensten van het CWI? Ik wil me heel graag aan de nieuwe prostitutiewetgeving houden, maar dan moet ik wel medewerking van de overheid ontvangen.”

Gek genoeg vind ik dat hij ergens nog gelijk heeft ook.

woensdag, juni 04, 2008

02-06-08 De nieuwe man

De tijd van jankende mannen bij een nieuwe episode van Gilmore Girls is voorbij. Geen zalfjes en cremetjes meer op de badkamerplanken en vanaf nu blijft het koken weer beperkt tot het klaarmaken van puree uit een pakkie.
De 'Retroseksueel' is weer helemaal hot.

Vroeger hadden de mannen het makkelijker. De afwas liet je staan voor de vrouw en de vieze billetjes van hun pasgeboren kind kreeg de man pas te zien als ze klaar waren om hun eerste stapjes het groene gras te nemen waarbij ze een voetbal in de kruising leerden te trappen.
Feministen besloten echter dat deze chauvinistische trekjes ingedamd moesten worden: De vrouw deed al meer dan genoeg en de man moest maar eens mee helpen.
Gedreven door zoveel schuld ontstond toendertijd de 'nieuwe man', gevolgd door de (over)gevoelige 'Metroseksueel'.

Een man die weer lief en romantisch was, deuren openhield voor alle vrouwen in zijn blikveld en de kaarsjes aanstak bij 'Sex in the City', met een bak Ben & Jerry's in de hand. Huilen en knuffelen mag, graag veel en vaak. Ook uiterlijke verzorging werd steeds belangrijker, er zijn tegenwoordig mannen die meer tijd in de badkamer doorbrengen dan drie vrouwen samen. Het machogedrag is verdrongen. Mannen weten niet meer hoe ze lekker moeten schelden in het verkeer en hoe ze een vrouw echt dienen te verwennen, zonder zich daarvoor te schamen bij hun vrienden.

Waar is dat testosteronoverschot gebleven? Een man die zich 's ochtends doucht, scheert en dan de deur uitgaat, om 's avonds laat weer thuis te komen om zich te ergeren aan het feit dat Goede Tijden, Slechte Tijden op de buis is, terwijl hij voetbal wilde kijken?

Weet de moderne man nog wel hoe hij macho moet zijn? Die blik in de ogen dat de wereld van hem is en dat alles dat in de weg staat maar aan de kant moet. Zich steeds focussen op een doel, of het nu jagen op voedsel, flirten met een vrouw of het kopen van een pakkie peuken om de hoek is. Multitasken is UIT.

De jongenslichaampjes zijn ook weer uit den boze. De vrouw wil weer dikke armen, een gespierde torso en het gevoel dat hun man ze uit alle penibele situaties kan redden. Een man moet weer een lekke band kunnen vervangen, zonder direct met de tranen in de ogen de ANWB te bellen.

Het boek 'the Retrosexual Manual: how to be a Real Man' geeft een aantal tips om weer (zoals de titel al zegt) een 'Echte Man' te worden. Hier komt een korte samenvatting:

Wie is de 'echte man'?

Onthoud dat je over een heleboel kwaliteiten beschikt, ontsproten uit jouw testosteronpeil.

1. Je geest werkt simpel. In tegenstelling tot het vrouwelijke brein, gevuld met angsten over haar kapsel, lichaam, gezondheid, kleding, schoenen, seksleven. Ook over haar multitasks als mama, carrière of gezin, ligt ze wakker. Jij dient slechts aan de belangrijke dingen des levens te denken: seks, bier en voetbal.

2. Je neemt eigen beslissingen. Je moet niet overleggen met vriendinnen of een horoscoop consulteren.

3. Je beschikt over een koppel strenge armen. Handig voor het openen van flesjes of kratten die gesjouwd moeten worden. Trouwens, meiden lonken graag naar gespierde, sterke torso's.

4. Je verpest de badkamer niet met beautyspulletjes en zalfjes om er beter uit te zien. Een retroseksueel neemt enkel een douche, scheert zich en is de deur uit.

Hoe behandel je een vrouw?

1. Op een date betaal je, zelfs als zij aandringt. Betaal cash, 'retrosexuals' gebruiken geen kredietkaarten.

2. Je opent de deur voor dames, je staat de plaats af aan zwangere vrouwen op de bus of metro. Zo doen mannen dat en daar ben je fier op.

3. Je kookt enkel simpele gerechten. Een omeletje of een spaghetti bolognese kunnen nog net. Het fornuis is haar terrein. Bij speciale gelegenheden duik je in de potten, en dan maak je er je werk van met mannelijke precisie en flair.

4. Vrouwen praten graag en wees er hen dankbaar voor. Tracht haar niet te stoppen. Uiteindelijk hoef je niet echt te luisteren. Een knikje af en toe, liefst om de 90 seconden, een frons, een glimlach waar nodig, zijn ruim voldoende.

5. Natuurlijk wil je graag seks. Mooie woordjes als 'ik hou van je' doe je voor de daad, niet erna.

6. Al wil zij meer, jij niet. Geef haar niet de indruk dat je in een relatie stapt. Laat ze woorden vallen als 'trouwen', 'kinderen', 'ontmoet mijn ouders': maak je uit de voeten.

7. Niemand komt voor een live voetbalmatch op tv. Of ze moet wel bijzonder zijn. En dan nog, later op de avond zijn er sport-samenvattingen te bekijken.

8. Geen enkele vrouw neemt je mee naar de film 'Sex and the City'.

Auto's

Een man zonder auto is als een café zonder bier. Retrosexuals geloven niet in de opwarming van de aarde (tenzij de dames dan minder aantrekken).

Een motor is steeds welkom, net als een Italiaanse sportauto dat de mannelijkheid extra in de verf zet. De klassiekers werden gemaakt in de periode tussen 1970 en 1985, vooral gebouwd door Ford. De Ford Cortina, the Ford Capri, de Ford Granada en de Ford Sierra, zijn pareltjes voor de echte man.

1. Vraag nooit de weg. Je bent deze immers nooit kwijt, alleen neem je af en toe een omweg.

2. De juiste snelheid ligt 5 kilometer boven de maximale toegelaten.

3. De juiste afstand tussen jou en je voorligger: enkele centimeters.

Vrienden

1. Je hebt maten, geen vrienden. Te nauwe banden, doen denken aan de cowboys uit de film 'Brokeback Mountain'

2. Wees nooit langer dan nodig alleen met een andere man.

3. Gebruik een andere naam voor je vriend. Een spotnaam of de achternaam zijn een mooie optie.

4. Maak geen afspraken voor een volgende keer. Enkel 'ik zie je wel' zijn voldoende.

5. Knuffels, zoenen en tranen zijn uit den boze. Tenzij er hopeloos gedronken is en dan zijn excuses nadien op zijn plaats.

Interieur

Een retrosexueel heeft geen huis, enkel een onderdak. En dat zie je aan zijn interieur. Het kan hem geen barst schelen hoe zijn tafel, stoel, zetel of bed eruit zien. Zolang hij er maar kan op liggen om naar tv te kijken. Wat zijn plasmascherm betreft, is hij wel een pietje precies. Idem voor zijn dvd-recorder of zijn homecinema systeem.

Bron: www.hln.be

maandag, mei 12, 2008

12-05-08 Jeugdige zwendelaars

“Wij hebben schelpjes. Wilt u ze kopen?”

Verdwaasd sta ik in m’n korte broek in de deuropening. Twee meisjes van hooguit 6 jaar staren me aan met grote, bruine ogen en lang zwart haar. Ze hebben teveel schelpjes bij zich voor die kleine handjes en ik zie het spoor lopen tot aan de lift. Arm schelpje… weggerukt bij je vriendjes op het schelpenpad naast de flat en nu proberen ze je als een decoratief stuk te verkopen aan een kale vent op slippers. Rotzakken.
Ik kijk de meisjes aan en probeer de vraag goed te begrijpen. Ik zou hen geld kunnen geven voor de moeite die ze hebben gedaan om de schelpjes naast de flat op te rapen, met de lift naar boven te brengen en ze bij mij thuis te deponeren, maar wat moet ik er eigenlijk mee?
Maak ik een soort mozaiekje van schelpjes dat ik op de wc kan hangen (of gebruiken), of zal ik de schelpjes na aanschaf gewoon wegmieteren en me de rest van de dag verkneukelen over mijn goede daad dat ik die twee meisjes heb verblijd met een aalmoes?

“Hoeveel schelpjes krijg ik voor twintig cent?”

De meisjes kijken elkaar aan. Ze verbazen zich waarschijnlijk allebei dat ze echt een sukkel hebben gevonden die ze van die stomme, tweederangs ex-slakkenhuizen af wil helpen.
Er is kort overleg.

“Vijf” roepen ze allebei. Ik blijf een allochtoon in hart en nieren en ga de onderhandeling in. “Tien wil ik er, en geen schelpje minder.” Weer kort overleg.
Blijkbaar ben ik niet de enige allochtoon, want het antwoord volgt snel: “Voor twintig cent geven we u vijf schelpjes, maar dan krijgt u deze grote erbij.”
Ik moet hardop lachen om de onderhandelingsvaardigheden van deze twee kleine entrepreneurs.
“Wat gaan jullie eigenlijk met het geld doen?” vraag ik, nog steeds glimlachend.
“Snoep kopen.” roepen ze weer in koor.

Kijk… dat is nog eens een goed doel.

Vrolijk huppelend gaan de meisjes naar de volgende deur, onderweg weer wat schelpjes verliezend. Ik kijk ze na en schud grijnzend m’n hoofd. Wanneer ik de deur sluit kijk ik naar de schelpjes in m’n hand en denk terug aan alle kale sukkels op slippers die ik vroeger wist te verleiden tot het kopen van een tekening of geplukt bloemetje, met trekdrop of kauwgum als eeuwige beloning.

Ze zeggen dat tijden veranderen, maar sommige dingen zullen altijd hetzelfde blijven.

woensdag, april 30, 2008

30-04-08 Groningen

22:30 uur stap ik pas in de auto, ik weet dat ik nog zeker 2,5 uur te gaan heb voordat ik een kussen kan voelen. De auto klaagt niet, met gemiddeld 140 km/u zie ik verschillende steden en dorpjes aan me voorbijgaan. Eerst Amsterdam, Almere, Lelystad. Dan wordt het steeds onbekender: Emmeloord, Lemmer, Balk, Joure... hey Leeuwarden! Die ken ik! En het wordt gekker, Surhuisterveen, Buitenpost, Friesepalen, Loppersum en bij de volgende weet ik pas echt dat ik in the middle of no-where ben: Baflo.

Om exact 0:45 uur parkeer ik de auto op de oprit van m'n ouders. Een kwartier van m'n tijd eraf gesnoept door die zware rechtervoet, fijn!
Bij binnenkomst hangt er een briefje op de magnetron. "Eten zit hierin, twee minuten is genoeg en eet smakelijk, xxx mama". Zo lief!
Gulzig doe ik me tegoed aan de rijst en groenten waarna ik op bed neerplof... morgen een zware dag.

9:00 uur. Mijn wekker gaat. Ik kijk om me heen en besef pas na een volle 3 seconden waar ik ben. Buiten hoor ik iemand zagen en hameren, een wonder dat ik daardoorheen ben geslapen. In m'n onderbroek strompel ik naar beneden en zie m'n moeder op de bank zitten, terwijl ze haar opgenomen soap bekijkt. Ze legt me het verhaal uit. Meerdere malen. Ik snap er niks van en ga me douchen en aankleden.

M'n vader is blij me te zien en hij legt me direct uit wat de bedoeling is. Van de 10 kuub zwarte grond, is nog 6 kuub over. Die moet per kruiwagen steeds 40 meter verplaatst worden, waarna het in de tuinbakken gesmeten kan worden. Komt goed, pa!
Vol goede moed begin ik aan de helse klus. Kruiwagen na kruiwagen vul ik en breng ik naar de plek des onheils. Iedere keer dat ik bij de berg grond kom, zit er een meerkoet naar me te kijken, alsof hij zeggen wil: "Raar mens, eerst bouw je een berg en nu trek je 'm beetje bij beetje uit elkaar."

Na 13 kruiwagens ben ik de tel kwijt. Ik besef na een korte rekensom dat ik dus pas 1 kuub heb gedaan. Per slot van rekening begint het ook nog te regenen en in de halfzachte modder blijf ik scheppen, terwijl ik me steeds zieliger begin te vinden. De verlossing komt als m'n vader me naar binnen roept voor een kaasomelet met champignons. Mijn god, wat weet hij een mens op te beuren. Alsof God het met eigen ogen ziet, besluit hij terwijl ik eet, ook nog eens alle wolken weg te blazen en wanneer ik weer aan het werk ga, doe ik dat met een volle buik, in de volle zon, met volle pret! Om 17:15 uur stort ik de laatste kruiwagen in de tuinbak, ik kan m'n handen niet meer samenknijpen en m'n voeten krijsen om een massage, maar het zit erop.

Na een tweede stevige maaltijd, ga ik de strijd met het asfalt weer aan, maar dit keer rijd ik nog harder dan eerst: De mooiste vrouw van de wereld weet dat ik eraan kom en wacht geduldig...

dinsdag, april 15, 2008

15-04-08 Der Schweiz

De bekleding doet z'n best om de geur van leer door mijn neusvleugels te persen, de motor gromt zachtjes en ik probeer een zitpositie te vinden waar ik de komende 12 uur niet meer uit hoef te komen. We halen iemand op aan de grens bij Duitsland en met z'n vieren begint de reis naar de geitjes, stoomtreintjes en immens hoge bergtoppen met namen, waarvan een de naam van mijn familie draagt.

Zwitserland, het land waar elke man thuis naast zijn door de overheid verstrekte machinegeweer slaapt. Het land waar in elke flat een atoomkelder is gebouwd en alle bruggen met explosieven zijn beladen om invasies direct in de kiem te smoren. Het land waar slechts eenmaal per jaar belasting wordt betaald en je voor een kilo kipfilet omgerekend 14 euro kwijt bent. Het land waar geen dikke mensen zijn en het normaal is om voor zelfs de kleinste wetsvoorstellen een referendum in de bus te krijgen. Uberdemocratisch, uberconservatief. Waarom iets repareren dat niet kapot is?

Ik sta in een vierkant kistje. Het is hooguit 2 meter breed en 4 meter lang, met glas aan alle kanten. Ik hang 70 meter boven de boomtoppen en stijg met 2,4 meter per seconde zoals de besnorde kabelbaanmeneer me weet te vertellen. Er staat een man bij me met vrouwenlaarzen aan, ik lach erom en vraag me af hoe de reddingswerkers raar zullen staan te kijken als ze na het neerstorten van het vierkante kistje alleen afgerukte lichaamsdelen zullen vinden van drie mannen... en twee vrouwenlaarzen. "De K-Swiss zijn van mij!" zal ik vanaf de hemelpoort roepen.

We gaan naar het chalet op 1750 meter hoogte... het sneeuwt! Die ansichtkaarten met witte bergtoppen zijn dus geen optisch bedrog of een door de mens gecreeerd landschap. Omhoog met een board aan m'n voeten, omlaag met een steeds blauwer wordende kont. Wakker worden met het gevoel dat je ergens bent ontmaagd waar je dat niet had willen worden en toch weer op die plank kruipen. In het liftje omhoog snel een snicker, omlaag erachter komen dat je je telefoon bent vergeten! Dat ene meisje zou nog smsen...

Je gezicht wil eraf vallen door de ernstige verbranding, de bloeduitstorting op je linkerbil herinnert je eraan dat normaal zitten ooit toch wel heel lekker was, je ogen tranen en je benen zijn op sommige plekken kaal, maar bamisoep, jus d'orange, dikke plakken brood, pasta en het drinken met je vader houden je op de been. Laat in de middag zit ik zonder shirtje op de veranda in het zonnetje, met een biertje in de hand, te praten, te zwijgen, te lachen en te genieten...

Wat een vakantie!

zaterdag, maart 08, 2008

08-03-08 Update PictureTrail

Op m'n 'vrije' zaterdag heb ik eindelijk weer tijd gehad om m'n Picturetrail bij te werken. Ik beheer die site al sinds 2001 en heb zodoende veeeeeel oude foto's kunnen bewaren, die anders allang verloren zouden zijn gegaan.

Voor diegenen die mij nog met lang haar willen zien, of willen zien hoe ik eruitzie met 60 kilo aan m'n botten, of mijn ringbaardje willen bewonderen... be my guest!
Familie, vakanties, werk, funny stuff, als je mij echt wil leren kennen zul je echt eens deze site moeten bezoeken.
Heb je zelf nog foto's waarvan je denkt dat ik ze absoluut wil hebben? Stuur ze door naar jhuchshorn@hotmail.com en ik zal ze zeker plaatsen!

Vergeet ook zeker niet het gastenboek te tekenen!

Check nu: Jizza's Picturetrail !!!

woensdag, februari 27, 2008

27-02-08 Postvak IN

Mijn flat heeft een afgesloten portiek. Met keurig opelkaargestapelde-en-naastelkaargeplaatste postbusjes. De nummers lijken allemaal door elkaar te lopen, maar als je goed kijkt, zit er een bepaald ritme in. I pity the mailman.
Zijn taak is het om je het nieuws te brengen. Of het nu goed of slecht nieuws is, hij stopt het in je postbus alsof het een lieve lust is.
Soms is m'n post gevouwen of licht gekreukeld. Ik vraag me dan af of de postbode misschien aan het einde van z'n ronde was, of dat hij voordat hij bij mijn portiek kwam voor de zoveelste keer bijna beroofd was.

Een postbode beroven, dat doe je toch niet? Basiskennis: Postbodes verdienen geen moer. En daarnaast, de post die ze bij zich hebben WIL je toch niet eens hebben? Vooral mijn post niet. Vandaag zat er zelfs een persoonlijke favoriet tussen: Intrum Justitia.

Of ik even binnen 5 dagen iets wil betalen voor een bedrijf dat al 3 jaar geen ADSL meer levert aan mijn adres. Natuurlijk wil ik dat, zal ik ook meteen lukraak geld overmaken naar willekeurige rekeningnummers in Uganda? Makes more sense.
Ik denk dat er dan vast wel een rekeningnummer bij zit van een lief geitenhoedertje zonder armen en zonder benen. Die zich blazend door een pijpje door de savanne manoevreert en de leeuwen van zich afhoudt middels een aan elkaar geknoopt stuk antenne.
Goh, wat zou ik me goed voelen als ik dat jongetje kon verblijden met 15 euro. Maar dat kan niet. Hoe vaak lees je tegenwoordig dat het goede-doelen-geld niet bij de juiste mensen terecht komt? Dat die 5 peperdure ambulances die naar Zaire gestuurd waren, nu worden gebruikt om het land mee om te ploegen? Hell no, mijn geld blijft in mijn zak.

Ik was net klaar met trainen toen ik mijn lievelingsbuurman zag. Hij stapte uit zijn aan alle kanten ingedeukte auto en liep langs de bijzonder gegroepeerde postbussen. Hij lijkt op een lief geitenhoedertje van 1.65m lang en 50 kilo zwaar.
We wachten samen bij de lift en hij lacht zoals altijd al zijn 32 tanden bloot. Ik weet dat hij weinig nederlands spreekt, dus ik hou het gesprekje simpel. We praten over het weer en klagen over het feit dat de lift weer zo traag is. Hij klaagt zelfs met een glimlach.

Na 5 minuten houden we het voor gezien en besluiten de trap te nemen. Ik merk dat hij zelfs beleefd is tegen de traptreden. Hij zet zijn maatje 39 voorzichtjes neer, om maar zo min mogelijk lawaai te veroorzaken. Ik betrap mezelf dat ik naar zijn kont zit te kijken, omdat er iets op glimt. Het is een logo met 3 letters...

TNT.

Mijn held.

woensdag, februari 06, 2008

06-02-08 Ziekenhuisbewaking

Het is nu 04:57 uur. Mo heeft z'n voeten gemakkelijk op tafel gelegd en doet erg z'n best om niet in coma te raken. Logisch, we werken immers op een onmenselijke tijd, in een onmenselijk oord met veel te menselijke werknemers: de verplegers. Jawel, ik ben vannacht belast met de bewaking van een bollenslikker die 'as we speak' op een heerlijk dik matras ligt te ronken als een ongeoliede kettingzaag.
De koffie in de thermoskan is al 5 uur oud, maar we durven allebei de verpleegster van 1.48m niet om nieuwe te vragen. Kippenvelveroorzaakster.

Thank God voor de uitvinding van het kaartspel. Pokeren met Mo is heerlijk. Three of a kind is hoger dan een Straight en met 2-5-9 win ik ook: een Super Flush! Zo kom ik de nacht wel door...

Ondertussen al 05:10 uur, typen op zo'n klein toetsenbordje valt niet mee. Toch ben ik blij met m'n telefoontje, erg veel entertainment is er hier niet, of je moet de uurlijkse spetterpoepshow van meneer bollenslikker vermakelijk vinden. Blegh.
Respect dus voor de kippenvelveroorzaakster, ze ruimt het op alsof het een lieve lust is en weet er nog een glimlach bij uit te persen ook. Helaas reageren mijn nekharen daar ook op.
Toch sta ik daar altijd van te kijken. Wat voor een job die mensen hebben, altijd klaarstaan voor iemand anders z'n oma of badjuf, zodat die weer in een schoon bed kan liggen.
Maakt dat ik mijn werk toch weer weet te waarderen...

dinsdag, januari 15, 2008

15-01-08 Wat een dag...

Kutgeluid, ik sla mis. Nog een keer... raak! M'n oren worden zachtjes verdoofd door de heerlijke stilte die er is na het schelle geluid van de wekker. 05:20 uur. Veel te vroeg. Ogen kraken open. Niet omdraaien, die kant is koud! Nog even blijven liggen, heb ik wel op snooze gedrukt? Toch even checken. Ja, nog héél even dan.

Strompelend naar de douche, m'n schouder schuurt langs de muur, ik dacht dat ik rechtop stond? Koude straal die langzaam warm wordt, te langzaam. Ik sta samen met m'n piemel naar de grond te staren en te bedenken dat de geiser misschien uitgevallen is. Piemel en ik lopen naar de keuken en ontsteken een nieuw vlammetje. Warm showers rule!

Ontbijten? Shit, geen tijd, snel een pak ontbijtkoek in m'n tas. IJskoude auto, m'n adem vormt wolkjes, ik kijk ernaar en verlang weer naar de zomer. Rode stoplichten, miezer op m'n voorruit, krakende wisser en piepende remmen. Radio harder. Verblindende lichten, ik vergeet m'n bril. Brullende bus naast me, radio nog wat harder. Het geluid van Opgezwolle zorgt voor mijn automatische piloot, ik bevind me opeens op de snelweg, geen idee hoelang ik erover heb gedaan. 06:07 uur. Mooi, ik kom ruim op tijd.

06:20 uur. Ik parkeer mijn rijdende sauna op mijn vaste plekje. Tenminste, ik denk dat het mijn vaste plekje is, die witte lijnen zijn amper nog te zien.
Reservedienst? Godver. Transport naar het VU met een Farsi sprekende dwaas. Leuk, even eruit. De grote bus manoevreert zich heerlijk door het drukke verkeer, het lijkt allemaal mee te zitten.
Bij terugkomst is de Speedgate stuk. De deuren van olifantenhoeveelheid kilo per stuk moeten met de hand worden opengeduwd. Ik ben de Sjaak.

Het regent, het waait en ik haal mijn hand open aan een van de deuren. Ik bloed, ben smerig en denk aan het feit dat ik ook loodgieter had kunnen worden. Of premier. Maar nee, daar sta ik, gewapend met een portofoon en schrijfblok, deuren open te duwen. Ik kijk op mijn horloge. 14:05 uur. Nog heel even en dan zit ik thuis op de bank, Johnny Walker, Belgisch chocola, opgenomen film. Geen training vandaag, hand doet pijn. Zelfmedelijden? Pussy-gedrag? Blessure? Tijdtekort?

Luiheid.

maandag, januari 14, 2008

12-01-08 Rug

Wide chins: 8x BW / 8x BW / 8x BW
Deadlift: 8x 60 / 8x 80 / 8x 90
Lat pulldown: 8x 50 / 8x 60 / 8x 70
Seated high cable row: 8x 110 / 8x 120 / 8x 130 (pounds)
Straight arm pulldown: 8x 50 / 8x 50 / 8x 50
Machine shrugs: 8x 125 / 8x 135 / 8x 145 (pounds)

Totals:

6 Exc / 18 Sets / 144 Reps / 8 RpS

vrijdag, januari 11, 2008

11-01-08 Borst

Toch weer iets om naar uit te kijken! Borstdag!
Zoals gewoonlijk weer m'n wekker moeten zetten om maar niet tot 13u in m'n nest te blijven liggen en was dus keurig om 10u in de sportschool aanwezig met nog dikke ogen van de slaap. Na 5 minuten was hier niks meer van te merken, kon lekker knallen!
Straks nog een avondje werken en dan weer het hele weekend vrij, wat een feest!

Voor iedereen die dit weekend moet werken: "Het leven zuigt."

Dumbell press: 8x 25 / 8x 30 / 8x 35
Dumbell fly: 8x 12.5 / 8x 14.5 / 8x 17.5
Incline machine press: 8x 50 / 8x 55 / 8x 60
Pec deck: 8x 48 / 8x 51 / 8x 55
Decline machine press: 8x 60 / 8x 80 / 8x 90

Totals:

5 Exc / 15 Sets / 120 Reps / 8 RpS

10-01-08 Benen

Squat: 10x 60 / 8x 80 / 8x 90
Leg extension: 8x 20 / 8x 25 / 8x 30 / 8x 35
Leg curl: 8x 15 / 8x 20 / 8x 25
Vertical leg press: 8x 55 / 8x 55 / 8x 55
Standing calf raise: 10x 150 / 10x 150 / 10x 150

Totals:

5 Exc / 16 Sets / 136 Reps / 8.5 RpS

09-01-08 Armen + Schouders

Rope extension: 10x 30 / 10x 40 / 10x 45 / 10x 50
French press: 8x 15 / 8x 25 / 8x 30
One arm cable extension: 8x 15 / 8x 18 / 8x 21
Rope extension (above head): 8x 30 / 8x 40 / 8x 50

Shoulder press: 8x 25 / 8x 25 / 8x 25
superset met
Side raise: 8x 7.5 / 8x 7.5 / 8x 7.5

Dumbell curl: 8x 12.5 / 8x 14.5 / 8x 17.5
Machine curl: 8x 15 / 8x 20 / 8x 25
Hammer curl: 8x 14.5 / 8x 17.5 / 8x 19.5
One arm preacher curl: 8x 8 / 8x 10 / 8x 11

Totals:

10 Exc / 31 Sets / 256 Reps / 8.3 RpS

dinsdag, januari 08, 2008

08-01-08 Rug

Echt zo'n dag dat niks goedgaat. Het is koud, vies weer, geen zin om naar buiten te gaan, maar je hebt je trainingsoutfit al aan en die shake is ook al klaar: Je moet dus wel.
Als je er eenmaal bent voel je je weer het mannetje, maar het moment dat je weer in die auto stapt denk je dat je maar beter terug naar bed kan. Pure luiheid, want ziek ben ik volgens mij niet.
Vanmiddag nog naar een 'borrel'. Je raad het al, ik heb er GEEN zin in, maar ach... ik weet ook wel dat ik het wel weer naar m'n zin heb als ik er eenmaal ben.
Heb me in ieder geval geschoren en da's al heel wat, na die nachtdiensten had ik al een aardig Bokito koppie.

Deadlift: 8x 60 / 8x 80 / 8x 90
Lat pulldown: 8x 50 / 8x 60 / 8x 70
High cable row: 8x 110 / 8x 120 / 8x 130 (pounds)
Machine shrugs: 8x 125 / 8x 135 / 8x 145 (pounds)
One arm cable pull: 8x 20 / 8x 30 / 8x 40

07-01-08 Borst

Dumbell press: 8x 25 / 8x 30 / 8x 35
Dumbell fly: 8x 12.5 / 8x 14.5 / 8x 17.5
Dips: 8x BW / 8x BW / 8x BW
Incline machine press: 8x 30 / 8x 30 / 8x 30
Decline machine press: 8x 60 / 8x 70 / 8x 80

Totals:

5 Exc / 15 Sets / 120 Reps / 8 RpS

vrijdag, januari 04, 2008

04-01-08 Benen

Benendag! Nou ja, eigenlijk was het armendag, maar vanwege de verschrikkelijke spierpijn heb ik die verplaatst naar maandag. Dit weekend kan ik niet trainen vanwege m'n nachtdiensten en de openingstijden zijn precies mijn slaapuurtjes.

Nu ik dit schrijf zijn we een paar uur verder en ik kan nog amper op m'n benen staan. Volledige verzuring... WAT een gevoel! Gelukkig kan ik de rest van de nacht op m'n reet zitten (ook wel werken genoemd).

Squat: 8x 60 / 6x 80 / 6x 80 / 8x 60
Leg extension: 8x 20 / 8x 25 / 8x 30
Leg curl: 8x 15 / 8x 20 / 8x 25
Vertical leg press: 8x 50 / 8x 50 / 8x 50
Standing calf raise: 10x 150 / 10x 150 / 10x 150 (pounds)

Totals:

5 Exc / 16 Sets / 130 Reps / 8.1 RpS

donderdag, januari 03, 2008

03-01-08 Rug

Voor het eerst sinds 7 dagen gaat m'n wekker weer. Het had niet veel gescheeld of ik had me nog verslapen ook, maar toen ik me weer herinnerde waarom ik 'm zo vroeg had gezet sprong ik er meteen uit. Sporten!
Ik kan weer, ik mag weer en het gaat weer!

Eerlijk is eerlijk, ik was nog steeds niet helemaal wakker toen ik aan m'n eerste oefening begon en na de derde set deadliften verlangde ik weer naar m'n bedje, maar de aanhouder wint!

Lateral pulldown: 10x 50 / 10x 60 / 10x 70
Deadlift: 10x 60 / 8x 70 / 8x 80
High pulley cable row: 10x 100 / 10x 110 / 10x 120 (pounds)
Straight arm pulldown: 10x 40 / 10x 50 / 10x 60 (pounds)
Machine shrugs: 10x 100 / 10x 110 / 10x 120 (pounds)

Totals:

5 Exc / 15 Sets / 146 Reps / 9.7 RpS

woensdag, januari 02, 2008

02-01-08 Merry NewTuesday

Allereerst wil ik iedereen natuurlijk een fijn 2008 toewensen en dat iedereen maar afschuwelijk rijk, gelukkig, moddervet en gezegend mag worden (in die volgorde).
Voor mezelf hoop ik dat m'n blessure nu eindelijk wegblijft, dat ik financieel een injectie krijg waardoor ik voortaan nooit meer geldproblemen heb en dat m'n libido heel 2008 zo hoog blijft zoals het nu is, haha!

Vandaag weer voor het eerst wezen trainen sinds een maand. EEN MAAND ja. Ik wilde m'n schouder meer rust gunnen en heb in de tussentijd hooguit wat high reps met laag gewicht gedaan + wat cardio om in ieder geval nog een beetje in shape te blijven. Ben uiteindelijk iets meer dan 6 kilo afgevallen, maar moet zeggen dat ik ook een stuk droger ben geworden.

Wat is het toch weer heerlijk om na zo'n tijd de sportschool binnen te lopen. Eerst de verplichte beste wensen uiten richting sportschoolhouder en vaste klanten en dan direct richting de dumbells. Heb besloten het bankdrukken uit mijn schema te gooien voor een tijd. Ik wil m'n rotatoren sterker maken en ik denk dat het zware banken mijn schouder flink heeft belast. Heb vandaag dan ook 0,0 last gehad.
Kracht is drastisch achteruit gegaan en de spiegel zegt ook dat m'n massa bizar afgenomen is. Toch heb ik goede hoop, het is een nieuw jaar en die 95 kilo is haalbaar, als ik begin maart weer op de 90 zit.

Dumbell press: 10x 20 / 10x 25 / 10x 30
Dumbell fly's: 10x 12.5 / 10x 14.5 / 10x 17.5
Dips: 10x BW / 10x BW / 10x BW
Incline machine press: 8x 30 / 8x 30 / 8x 30
Pec deck: 10x 44 / 10x 48 / 10x 51 (pounds)
Decline machine press: 10x 60 / 10x 70 / 10x 80

Totals:

6 Exc / 18 Sets / 174 Reps / 9.6 RpS