27-02-08 Postvak IN

Mijn flat heeft een afgesloten portiek. Met keurig opelkaargestapelde-en-naastelkaargeplaatste postbusjes. De nummers lijken allemaal door elkaar te lopen, maar als je goed kijkt, zit er een bepaald ritme in. I pity the mailman.
Zijn taak is het om je het nieuws te brengen. Of het nu goed of slecht nieuws is, hij stopt het in je postbus alsof het een lieve lust is.
Soms is m'n post gevouwen of licht gekreukeld. Ik vraag me dan af of de postbode misschien aan het einde van z'n ronde was, of dat hij voordat hij bij mijn portiek kwam voor de zoveelste keer bijna beroofd was.

Een postbode beroven, dat doe je toch niet? Basiskennis: Postbodes verdienen geen moer. En daarnaast, de post die ze bij zich hebben WIL je toch niet eens hebben? Vooral mijn post niet. Vandaag zat er zelfs een persoonlijke favoriet tussen: Intrum Justitia.

Of ik even binnen 5 dagen iets wil betalen voor een bedrijf dat al 3 jaar geen ADSL meer levert aan mijn adres. Natuurlijk wil ik dat, zal ik ook meteen lukraak geld overmaken naar willekeurige rekeningnummers in Uganda? Makes more sense.
Ik denk dat er dan vast wel een rekeningnummer bij zit van een lief geitenhoedertje zonder armen en zonder benen. Die zich blazend door een pijpje door de savanne manoevreert en de leeuwen van zich afhoudt middels een aan elkaar geknoopt stuk antenne.
Goh, wat zou ik me goed voelen als ik dat jongetje kon verblijden met 15 euro. Maar dat kan niet. Hoe vaak lees je tegenwoordig dat het goede-doelen-geld niet bij de juiste mensen terecht komt? Dat die 5 peperdure ambulances die naar Zaire gestuurd waren, nu worden gebruikt om het land mee om te ploegen? Hell no, mijn geld blijft in mijn zak.

Ik was net klaar met trainen toen ik mijn lievelingsbuurman zag. Hij stapte uit zijn aan alle kanten ingedeukte auto en liep langs de bijzonder gegroepeerde postbussen. Hij lijkt op een lief geitenhoedertje van 1.65m lang en 50 kilo zwaar.
We wachten samen bij de lift en hij lacht zoals altijd al zijn 32 tanden bloot. Ik weet dat hij weinig nederlands spreekt, dus ik hou het gesprekje simpel. We praten over het weer en klagen over het feit dat de lift weer zo traag is. Hij klaagt zelfs met een glimlach.

Na 5 minuten houden we het voor gezien en besluiten de trap te nemen. Ik merk dat hij zelfs beleefd is tegen de traptreden. Hij zet zijn maatje 39 voorzichtjes neer, om maar zo min mogelijk lawaai te veroorzaken. Ik betrap mezelf dat ik naar zijn kont zit te kijken, omdat er iets op glimt. Het is een logo met 3 letters...

TNT.

Mijn held.

06-02-08 Ziekenhuisbewaking

Het is nu 04:57 uur. Mo heeft z'n voeten gemakkelijk op tafel gelegd en doet erg z'n best om niet in coma te raken. Logisch, we werken immers op een onmenselijke tijd, in een onmenselijk oord met veel te menselijke werknemers: de verplegers. Jawel, ik ben vannacht belast met de bewaking van een bollenslikker die 'as we speak' op een heerlijk dik matras ligt te ronken als een ongeoliede kettingzaag.
De koffie in de thermoskan is al 5 uur oud, maar we durven allebei de verpleegster van 1.48m niet om nieuwe te vragen. Kippenvelveroorzaakster.

Thank God voor de uitvinding van het kaartspel. Pokeren met Mo is heerlijk. Three of a kind is hoger dan een Straight en met 2-5-9 win ik ook: een Super Flush! Zo kom ik de nacht wel door...

Ondertussen al 05:10 uur, typen op zo'n klein toetsenbordje valt niet mee. Toch ben ik blij met m'n telefoontje, erg veel entertainment is er hier niet, of je moet de uurlijkse spetterpoepshow van meneer bollenslikker vermakelijk vinden. Blegh.
Respect dus voor de kippenvelveroorzaakster, ze ruimt het op alsof het een lieve lust is en weet er nog een glimlach bij uit te persen ook. Helaas reageren mijn nekharen daar ook op.
Toch sta ik daar altijd van te kijken. Wat voor een job die mensen hebben, altijd klaarstaan voor iemand anders z'n oma of badjuf, zodat die weer in een schoon bed kan liggen.
Maakt dat ik mijn werk toch weer weet te waarderen...